Απόσπασμα από τον ''Ηρωικό τρόπο ζωής'' του Ιωάννη Συκουτρή:
Η Ζωή είν’ ένας διαρκής αγών, μία αδιάκοπος, χωρίς τέρμα και χωρίς σταμάτημα, μάχη εναντίον της φύσεως, εναντίον των άλλων ανθρώπων, εναντίον του εαυτού μας…
Καὶ θέλω νὰ πεθάνω νέος. Καὶ θέλω νὰ πεθάνω ὀρθός.
Ἐσᾶς ἐσᾶς σᾶς χρειάζονται αὐτά· ἐμενα δὲν μοῦ χρειάζονται τίποτε. Ἐμένα μὲ ἐνοχλοῦν μόνον, μὲ βαρύνουν μόνον. Μὴ κάμνετε σὰν Εὐρωπαῖοι. Ἐγὼ δὲν κάθομαι νὰ κτενίσω τέτοια βάρη. Ἐγὼ θέλω νὰ εἶμαι ἐλαφρός, σὰν τὸ πουλί. Τύχη τὰ πάντα καὶ τύχη ὤθησεν ἕναν ἀπὸ ἐμᾶς νὰ ἰδῇ δέκα πράγματα περισσότερα διὰ τὴν κοινὴν ζωήν. Πάρετε αὐτὰ τὰ πράγματα, μὴ τὰ χάσετε.
Μάιος - Κωστής Παλαμάς
Ο Απρίλης ξανθός, αρχοντιά φημισμένη,
Ζαχαρένια θωριά, ο Απρίλης πεθαίνει.
Και ο Μάης απάνω του γέρνει,
Η ημέρα της Λαμπρής - Διονύσιος Σολωμός
Καθαρώτατον ήλιο επρομηνούσε
Της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
Σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε
Τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη∙
Και από ’κει κινημένο αργοφυσούσε
Τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αέρι,
Που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:
Γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα.
Χριστός Ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,
Όλοι, μικροί μεγάλοι, ετοιμαστείτε∙
Μέσα στες εκκλησίες τες δαφνοφόρες
Με το φως της χαράς συμμαζωχτείτε∙
Ανοίξτε αγκαλιές ειρηνοφόρες
ομπροστά στους Αγίους και φιληθείτε∙
Φιληθείτε γλυκά χείλη με χείλη,
Πέστε: Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι.
Δάφνες εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι.
Και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μανάδες∙
Γλυκόφωνα κοιτώντας τες ζωγραφι-
σμένες εικόνες, ψάλλουνε οι ψαλτάδες∙
Λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι,
Από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες∙
Κάθε πρόσωπο λάμπει απ’ τ’ αγιοκέρι,
οπού κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι.
Βγαίνει, γιατί στα σωθικά του ανάφτει,
Και για πρώτο απαντά τον νεκροθάφτη.
Κανείς δεν του μιλεί, και δεν του δίνει
Το φιλί το γλυκό που φέρνει ειρήνη.
Πάντα χτυπάει, σαν νάλπιζε εκεί κάτω
Ν’ αγροικηθεί στης κόλασης τον πάτο.
Διονύσιος Σολωμός
Γιορτές - Κωστής Παλαμάς
Από τη συλλογή «Ασάλευτη ζωή»
Η νύχτα των Παθών, αγία Παρασκευή μεγάλη,
θυμάσαι; Οι κράχτες βροντεροί του δρόμου και χουγιάζουν
«Ώρα, ώρα για την εκκλησιά!» Τα σήμαντρα σωπαίναν,
Ο Περικλής Γιαννόπουλος υπήρξε Έλλην!
«Ἕλληνας ὣς τὸ κόκκαλο, ἑλληνολάτρης μέχρι παραληρήματος, ἤθελε νὰ μεταβάλει ὅλους τοὺς «Ρωμιοὺς» εἰς Ἕλληνας... Ἥρωάς του εἶναι ὁ Ἀλέξανδρος, ὁ ἡμίθεος ἀρχηγὸς ἑνὸς ἐπιθετικοῦ πολιτισμοῦ. Ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος εἶναι μεγαλοϊδεάτης, ὄχι μόνον ἀπελευθερωτικῆς, ἀλλὰ καὶ κατακτητικῆς μορφῆς. Ὡστόσο, πίσω ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ ὕφος ὑπάρχει μιὰ ψυχὴ σὲ βρασμό, ποὺ ἔχει ὁραματισθεῖ μεγάλα καὶ μαστιγώνει τὰ μικρά: Ἕνας Ἕλληνας μεγαλοϊδεάτης, ποὺ δὲν ἀνέχεται τὴ μικρολογία καὶ τὴν ἀνεμελιὰ τῆς παρακμῆς. Σπύρος Μελᾶς, 1953»
Περί Καιάδα ο λόγος
Θουκυδίδου Ιστορίαι, Α.134
Οι έφοροι, εν τούτοις, οι οποίοι τον κατεδίωκαν, αφού δεν τον επρόλαβαν αμέσως τότε, πριν εισέλθη εις τον ιερόν χώρον, αφήρεσαν ακολούθως την στέγην του οικήματος, και επωφεληθέντες την στιγμήν που ευρίσκετο εντός αυτού, τον απέκλεισαν, αποφράξαντες τας θύρας με τοίχον, και στήσαντες εμπρός εις το οίκημα φρουράν, επεδίωξαν να τον αναγκάσουν διά της πείνης να παραδοθή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)